Pelin Esmer Toroslar'daki köylerinde tiyatro yapan bu kadınların varlığını bir gazetede okuduğu bir haber sayesinde öğrendi ve hemen köylerine gitti, önce tebrik etmek sonra da onlarla ilgili bir belgesel yapma fikrini paylaşmak için. Hiç çekim yapmadan beraber birkaç gün geçirdiler ve birbirlerini tanımaya çalıştılar. Kadınlar üç hafta sonra yeni bir oyunun hazırlıklarına başlayacaklarını söylediler. Oynadıkları ilk oyun başka bir köyde geçen bir öyküyü anlatıyordu ve pek ısınamamışlardı. Bu kez o güne kadar paylaşmaya çekindikleri öykülerini kendi hayat öykülerini, lise müdürü Hüseyin Bey'e anlatacaklar, Hüseyin Bey onların da katkısıyla bu öykülere dayalı bir oyun yazacak ve hep beraber köylerinde sahneleyeceklerdi. Pelin Esmer'in Oyun filmini çekmeye karar vermesinde en belirleyici unsur bu oldu.

Pelin Esmer daha sonra yalnızca bir kez yaşanabilecek bir olaya şahit olabilmek ve filme çekebilmek için üç hafta içinde çok kısıtlı imkanlarla üç kişilik bir ekip oluşturdu ve Arslanköy'e gitti. Beş buçuk hafta köyün lojmanında kaldılar ve bu süre içinde doksan dört saatlik film çektiler. Yönetmenin asıl ilgisini çeken şey kadınların tiyatro yoluyla vermek istedikleri mesajın ötesinde, tek tek karakterler ve oyunu sahneleme aşamasında yaşadıkları süreç ve değişimdi. Pelin Esmer çektiği doksan dört saatlik filmi yetmiş dakikalık bir film haline getirmek için iki yıl boyunca farklı montajlar denedi. Sonuçta söylemek ya da söyletmektense görmeye ve göstermeye çalışan, kurmaca ile belgesel arasında bir film ortaya çıktı.